اولویت وظایف اجتماعی* نوشته محمد اشراقی

 

 

*مدیرمسئول – محمّد اشراقی

شهروندان در موقعیت ها و شرایط گوناگون، دارای دو نوع وظایف فردی و اجتماعی می باشند.

شهروندان تا زمان رسیدن به مرحله بلوغ و تکلیف اصولا،  تا حدودی با تکالیف فردی و اجتماعی آشنا می شوند.

در مراحل بعد از بلوغ و تکلیف، افراد علاوه بر خانواده درجامعه، نهادهای آموزشی و کاری، در معرض آموزشهای متعدد قرار می گیرند و با تکالیف فردی و اجتماعی بیشتر آشنا می گردند.

مجموعه صفات موروثی و ویژگی های اکتسابی شهروندان، در مراحل فوق نسبتا تکمیل، و شکل پیدا می کند.

شخصیت  شهروندان با توجه به خصوصیات موروثی، تعالیم و تجربیات دریافتی متفاوت است.

میزان اخلاق محوری، درجه وظیفه شناسی و حدود احساس مسئولیت شهروندان، بر اساس  آموزش ها، تربیت و تجربیات، شکل می گیرد، و در مقام  اظهار نظر، رفتار و کردارها ظاهر می گردد.

شهروندان مطلوب و مفید آنانی هستند که  به وظایف شهروندی اولویت بیشتری نسبت به وظایف  فردی قائل می باشند.

می شود ادعا کرد که درجوامع مرفه، متمدن و معتدل،  افراد و شهروندان با توجه به مراحل تربیتی مرسوم جامعه،  در عرصه های زندگی و کار،
و برحسب عادات و تربیت، اغلب،  وظایف اجتماعی را در درجه اول اولویت قرار می دهند.

اما متاسفانه در جوامع عقب مانده، با وجود آگاهی از اولویت جامعه بر فرد،  متاسفانه وظایف فردی اهمیت و اولویت بیشتری دارند.

یعنی آحاد جامعه اعم از افراد عادی و مسئول،  تحقق منافع فردی را بر منافع جمعی ترجیح می دهند. این حلقه معیوب با کمک قوانین ضعیف و ناکار آمد، زمینه تخلفات و انواع آسیب های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی را امکان پذیر می نماید.

پس در جوامع با اولویت منافع فردی، علاوه بر اصلاح قوانین ناکارآمد، در جهت اصلاح شخصیت و رفتار و امور روانشناختی آحاد جامعه نیز باید کار شود.

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا